सार्थक ब्यूरो ।भदौ २३ र २४ गते चलेको जेनजेड आन्दोलनले राजनीतिक व्यवस्था र शासनप्रति असन्तोषको तीव्र रूप देखायो। तर यसको सर्वाधिक पीडादायी परिणाम सुदूरपश्चिममा देखियो—दुई दिनमै नौजनाको ज्यान गयो। यी नौ जीवनसँगै नौ परिवारको आधार, आशा र भविष्य समेत एकैचोटि भत्किएको छ।
व्यक्तिगत सपना चकनाचुर
धनगढीका २७ वर्षीय गौरव जोशी र २१ वर्षीय सुवास बोहरा दुवै विदेशिन तयार थिए—गौरव युके, सुवास जापान। तर आन्दोलनकै बीच प्रहरी गोली लागेर दुवै ढले। उनीहरूको मृत्युसँगै वृद्ध आमा–बुबाको आश्रय टुटेको छ।
बाजुराका योजन बुढा बेपत्ता भएपछि गहिरो टाउको चोटसहित मृत भेटिए भने बझाङका भीमराज धामी कालीमाटीमा गोली लागेर ज्यान गुमाए। दुई महिनाको बच्चा र वृद्ध आमासहितको उनको परिवार तत्कालै असहाय बन्यो।
त्यस्तै, कञ्चनपुरका व्यापारी नीरज पन्त, बैतडीका विद्यार्थी दीपकसिंह साउद र दार्चुलाका प्रहरी जवान उत्तमसिंह थापा पनि आन्दोलनकै हिंसामा ज्यान गुमाउनेमध्ये परे। थापाको हत्या आन्दोलनकारीहरूले डिएसपी ठानेर कुटपिट गर्दै गरेका थिए, जसले आन्दोलनभित्रको अराजकता उजागर गर्यो।
किशोर सुधारगृहमा पनि मृत्यु
२४ भदौ राति बाँकेको बाल सुधारगृहमा भाग्ने प्रयास गर्ने कैदीमाथि गोली चल्दा ५ जनाको मृत्यु भयो, जसमा अछामका उमेश विष्ट र कैलालीका जगत देउवा पनि थिए। यसले आन्दोलनको प्रभाव किशोर समूहसम्म पुगेको र उनीहरू पनि हिंसाको शिकार बनेको देखाउँछ।
संरचनागत समस्या र प्रतिफल
यी नौ मृत्यु कुनै एकदिनको दुर्भाग्य मात्र होइनन् , सुदूरपश्चिममा दीर्घकालीन बेरोजगारी, सीमित अवसर र राज्यप्रति बढ्दो असन्तोषको परिणाम हुन्। उनीहरू हरेकले भविष्यका सपना बोकेका थिए, तर शासनप्रतिको निराशा र अवसरको कमीले उनीहरूलाई जोखिमपूर्ण आन्दोलनमा उभ्यायो।
आन्दोलनको मूल्य र गहिरो घाउ
देशभर दुई दिनमा ७३ जनाको मृत्यु भएकोमा नौजना सुदूरपश्चिमेली हुनु आफैंमा क्षेत्रीय असमानता र उपेक्षाको प्रत्यक्ष संकेत हो। जेनजी आन्दोलनले केवल राजनीतिक भू–कम्पन ल्याएन, यसले सुदूरपश्चिमका नौ परिवारको सामाजिक, भावनात्मक र आर्थिक जग समेत भत्काइदियो।
राज्यले अब यी मृत्युहरूलाई केवल तथ्याङ्कको रूपमा नभई, चेतावनीका रूपमा बुझ्नुपर्छ—यदि रोजगारी, शिक्षाको पहुँच, सुरक्षा र राजनीतिक प्रतिनिधित्वमा समानता ल्याउन सकिएन भने यस्ता त्रासदीहरू दोहोरिन सक्नेछन।








Discussion about this post