गड्डाचौकीमा एउटै दिन बुवा–छोराको निधन

सार्थक ब्यूरो ।कञ्चनपुरको गड्डाचौकीमा एउटै दिन बुवा–छोराको निधनले एउटा परिवार मात्र होइन, सम्पूर्ण गाउँलाई नै स्तब्ध बनाएको छ। यस्ता घटनाले जीवन र मृत्युबीचको नजिकपन, मानवीय संवेदना र समाजमा रहेको आपसी सम्बन्धको गहिरो आयामलाई देखाउँछन्।
दान बहादुर राना होटल व्यवसायी मात्र होइनन्, गाउँका लागि मिलनसार र सहयोगी पात्रका रूपमा परिचित थिए। छोरा बिक्की पनि बुवासँगै परिवारको व्यवसाय सुदृढ बनाउन जुटिरहेका थिए। तर, उपचारको क्रममा दुबैजनाको एउटै दिन निधन हुनु असामान्य संयोग मात्र होइन, परिवारका लागि असह्य पीडाको घडी बनेको छ। यसले गाउँलाई नै सामूहिक शोकमा डुबाएको छ।
यस्ता घटनाहरूले स्वास्थ्य सेवा पहुँच र उपचारका सम्भावनाबारे पनि गम्भीर प्रश्न खडा गर्छन्। बिक्कीलाई भारतको बरेली पुर्‍याउनुपर्ने अवस्था हुनु वा बुवालाई धनगढी पुर्‍याउनु पर्ने बाध्यता अझै पनि ग्रामीण क्षेत्रमा सक्षम र भरपर्दो स्वास्थ्य सुविधा नपुगेको संकेत हो। यदि समयमै गुणस्तरीय स्वास्थ्य सेवा स्थानीय तहमै उपलब्ध भएको भए परिणाम फरक पनि पर्न सक्थ्यो भन्ने प्रश्न उठ्न स्वाभाविक छ।
साथै, यो घटना सामाजिक मूल्य र परिवारको आधारबारे सोच्न बाध्य पार्ने खालको छ। एकैदिन परिवारका दुई आधार स्तम्भ गुम्दा परिवार मात्र होइन, सम्पूर्ण गाउँले पनि आफ्ना अंग गुमाएको महसुस गरेको छ। यसरी एकको पीडालाई सामूहिक पीडाको रूपमा अनुभव गर्नु नै नेपाली समाजको सामुदायिक विशेषता हो।
कञ्चनपुरको यो दुःखद घटना व्यक्तिगत क्षतिमात्र नभई सामूहिक आघात हो। यसले मानव जीवनको अनिश्चिततालाई त देखाउँछ नै, स्वास्थ्य सेवाको पहुँच र सामाजिक सहजीवनप्रतिको हाम्रो जिम्मेवारीबारे पनि पुनर्विचार गर्न बाध्य पार्छ।